2008-Jun- 2 - ครั้งแรก..กับ Taxi Racing (1)

มีประสบการณ์เฉียดตายกับ Taxi นรกคันหนึ่งมาเล่าให้ฟังค่ะ...        

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาเรากลับจากการไป On Site ที่ Kbank แถวราษฎร์บูรณะ โดยไปกับพี่เอกและน้องดีน  โปรแกรมเมอร์ ของโปรเจคนี้ ขณะที่ยืนรอแทกซี่อยู่หน้า bank แทกซี่เขียว-เหลือง สภาพกลางเก่ากลางใหม่คันหนึ่งก็วิ่งเข้ามาเทียบ เรานั่งหน้า โปรแกรมเมอร์ชายสองคนนั่งหลัง

"ขึ้นทางด่วน ไปอนุสาวรีย์ชัยค่ะ ลงทางด่วนตรงสนามเป้านะคะ"

"ครับผม" คนขับตอบรับด้วยน้ำเสียงร่าเริง เราเหลือบไปดูหน้าคนขับแวบหนึ่ง ลักษณะเป็นคนจีนผอมๆ ตัวเล็กๆ อายุอานาม ก็น่าจะเรียกแกว่า อาแปะ ได้แล้ว ผมตัดสั้นเกรียน มีเส้นผมสีขาวแทรกอยู่ประปราย

แปะกดมิเตอร์ แล้วเอามือป้องดูนาฬิกาดิจิตอลที่อยู่บนหน้าปัดรถ (เราสังหรณ์ใจนิดๆ ตั้งแต่ตรงนี้แล้ว ว่าแกเหมือนกำลังจะจับเวลาทำอะไรสักอย่าง)

อาแปะ ออกรถดังเอี๊ยดดด  ตบเกียร์ดังเปรี้ยง จนเราสะดุ้งโหยง รถพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เราเริ่มดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด (เข็มขัดก็หย่อนยานเหลือเกิน จะช่วยนิรภัยฉันได้มั้ยนี่) วิ่งออกถนนใหญ่ได้สักพัก ก็เห็นรถแทกซี่เขียว-เหลือง คันหนึ่งชนกับรถเมลล์คันใหญ่ กลางถนน สภาพรถแทกซี่ตรงฝากระโปรงหน้าพังยับเยิน ขณะที่รถเมลล์แทบไม่มีรอยอะไร

เราหันไปสบตาพี่เอกที่นั่งอยู่ด้านหลัง พี่แกส่งรอยยิ้มสิ้นหวังกลับมาให้ (แง๊  )  รถวิ่งเข้าสู่ด่านเก็บตังส์  ออกจากด่านเก็บตังส์ เป็นทางโค้ง  อาแปะ เหยียบคันเร่งมิดเหมือนเคย พวกเราในรถต้องโยกตัวไปตามทางโค้งเหมือนกำลังเล่นรถไฟเหาะในสวนสนุก เรารวบรวมความกล้าหันไปบอกแปะแกว่า

"พี่คะ หนูไม่รีบ เรื่อยๆ ค่ะ เรื่อยๆ"

อาแปะทำเฉย เหมือนไม่ได้ยิน ท่าทางแกเหมือนเด็กที่กำลังเล่นเกมส์รถแข่งที่ตั้งอยู่ชั้นหนึ่ง เซ็นจูรี่  แกใช้เกียร์ทั้งหมดที่มี ไปทุกเลนถนนที่สามารถแทรกรถเก่าๆของแกไปได้ สิ่งเดียวในรถที่แกไม่แตะเลยคือ..เบรก ค่ะ เพราะเวลาเกือบๆจะไปชนท้ายคันหน้า แกจะใช้การเปลี่ยนเกียร์แทน  แกตบเกียร์อย่างเมามัน ออกท่าออกทางเต็มที่ สายตามองไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่น โดยมีสายตาอีกสามคู่ที่เหลือมองไปข้างหน้าอย่างหวาดหวั่น ในรถเงียบสนิทไม่มีการพูดคุยใดๆ

เรานั่งหน้า  รู้สึกตัวเลยว่ามือกำแน่น  ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เท้าก็คอยแอบช่วยแปะเหยียบเบรก(ที่มองไม่เห็น)อยู่ตลอด  ทั้งหวาดเสียว ทั้งกลัว สักพักตาเริ่มลอย นึกไปต่างๆนาๆ
"พ่อแม่เราแก่เฒ่าไป ลุกนั่งไม่ไหว แล้วใครจะดูแล"(อยากจะร้องไห้ )
"อาก๋งอายุ 88 ของเรา บอกว่าจะอยู่ให้ทันรับไหว้เรา"(ยังหาผู้ชายมาช่วยรับไหว้ไม่ได้เลยก๋ง นี่ก็จะได้กลับไปให้ก๋งเห็นหน้าหรือเปล่าก็ไม่รู้ )
"ยังไม่ได้ส่งต่องานในมือให้พี่หัวหน้าเลยอ่ะ เดี๋ยวแกตามด่าทีหลังว่าทิ้งไปเฉยๆไม่รับผิดชอบ"(กลุ้มมมมมมม)
ฯลฯ

แทกซี่วิ่งเหมือนรถแข่งบนทางด่วน (ตอนนี้เราอยากให้ตำรวจโผล่มาจัง พอเวลาแบบนี้ล่ะ ไม่รู้หายไปไหนกันหมด ) รถที่วิ่งบนถนนก็มีปริมาณพอสมควร ไม่ใช่ว่าจะโล่งๆ เราได้แต่ภาวนาให้ถึงที่หมายเร็วๆ เราเคยขับเส้นทางนี้ไปหาลูกค้า แบบเร่งด่วน  ใช้เวลา 20 นาที แต่ Taxi Racing คันนี้ ใช้เวลาไปเพียง 9 นาทีเท่านั้น!!!! พอลงจากทางด่วนตรงสนามเป้า เราเห็นแปะแกเหลือบมองเวลาอย่างภูมิใจ ที่แท้เฮียแกขับรถเพื่อทำสถิติจับเวลานี่เอง โดยให้ผู้โดยสารนั่งเป็นสักขีพยานเดนตาย  (นรกจริงๆ )

พอถึงสนามเป้า โปรแกรมเมอร์สองคนก็ลงก่อน ใบหน้าซีดๆของทั้งสองเริ่มมีสีเลือด (รอดตายแล้วตู)เหลือเราคนเดียว แต่ก็ไม่ค่อยเท่าไหร่เพราะอนุสาวรีย์ชัยรถติดสุดๆ อาแปะหมดสิทธิ์ Racing หลังจากที่เราแกะนิ้วมือที่กำเกร็งออกมาครบทุกนิ้วแล้ว ก็หันไปชวนอาแปะคุยช่วงรถติดไฟแดง (ไหนๆ แกก็สร้างความประทับใจให้จนลืมไม่ลง )

อ่านต่อนะคะ